Current portal location

Website content

Consultations

Respondent details

  • Company/Organisation: Polish Fair Trade Association
  • Location: Poland
  • Activity: Sprawiedliwy Handel - Fair Trade, edukacja globalna - Global Education.
  • Profile: Non-governmental organisation
  • Transparency register: No
  • Prior investment in the US: No

Contribution

A. Substantive investment protection provisions

Explanation of the issue

The scope of the agreement responds to a key question: What type of investments and investors should be protected? Our response is that investment protection should apply to those investments and to investors that have made an investment in accordance with the laws of the country where they have invested.

Approach in most investment agreements

Many international investment agreements have broad provisions defining “investor” and “investment”.

In most cases, the definition of “investment” is intentionally broad, as investment is generally a complex operation that may involve a wide range of assets, such as land, buildings, machinery, equipment, intellectual property rights, contracts, licences, shares, bonds, and various financial instruments. At the same time, most bilateral investment agreements refer to “investments made in accordance with applicable law”. This reference has worked well and has allowed ISDS tribunals to refuse to grant investment protection to investors who have not respected the law of the host state when making the investment (for example, by structuring the investment in such a way as to circumvent clear prohibitions in the law of the host state, or by procuring an investment fraudulently or through bribery).

In many investment agreements, the definition of “investor” simply refers to natural and juridical persons of the other Party to the agreement, without further refinement. This has allowed in some cases so–called “shell” or “mailbox” companies, owned or controlled by nationals or companies not intended to be protected by the agreement and having no real business activities in the country concerned, to make use of an investment agreement to launch claims before an ISDS tribunal.

The EU's objectives and approach

The EU wants to avoid abuse. This is achieved primarily by improving the definition of “investor”, thus eliminating so –called “shell” or “mailbox” companies owned by nationals of third countries from the scope: in order to qualify as a legitimate investor of a Party, a juridical person must have substantial business activities in the territory of that Party.

At the same time, the EU wants to rely on past treaty practice with a proven track record. The reference to “investments made in accordance with the applicable law” is one such example. Another is the clarification that protection is only granted in situations where investors have already committed substantial resources in the host state - and not when they are simply at the stage where they are planning to do so.

Link to reference text

Taking into account the above explanation and the text provided in annex as a reference, what is your opinion of the objectives and approach taken in relation to the scope of the substantive investment protection provisions in TTIP?

Komisja Europejska deklaruje, iż celem UE w umowach inwestycyjnych jest pogłębienie równowagi między ochroną inwestycji a prawem państw członkowskich do regulacji. Jednakże prawo do wprowadzania i egzekwowania regulacji jest jednym z podstawowych zadań państw. Kraje UE są państwami prawa i ich prawo do regulacji nie powinno w żaden sposób być uzależnione od roszczeń czy spodziewanych zysków inwestorów. Kraje Unii Europejskiej posiadają sprawne systemy stanowienia prawa i niezwisłe sądy, a zatem nie ma potrzeby tworzenia dodatkowych zabezpieczeń specjalnie dla inwestorów. Wprawdzie niektóre kraje europejskie (np. Polska) podpisywały w przeszłości dwustronne umowy inwestycyjne ze Stanami Zjednoczonymi, lecz było to w okresie, gdy kraje te dopiero tworzyły nowoczesne systemy prawne. Istnienie takich umów jest w obecnej sytuacji jedynie wynikiem nieaktualnych już uwarunkowań historycznych i nie jest argumentem za uwzględnieniem arbitrażu inwestycyjnego w TTIP. Stworzenie specjalnych zasad ochrony dla inwestorów ze Stanów Zjednoczonych w TTIP postawiłoby ich w uprzywilejowanej sytuacji w porównaniu ze wszystkimi innymi inwestorami, a więc zagroziłoby zasadom sprawiedliwej konkurencji. Inwestor ze Stanów Zjednoczonych mógłby pozwać kraj członkowski UE, podczas gdy inwestorzy krajowi nie mają takich przywilejów. Co więcej, ochrona inwestorów zagranicznych byłaby specjalnym przywilejem stawiającym ich ponad obywatelami UE, którzy również nie mają oddzielnej ochrony, poza istniejącymi już i sprawnie działającymi mechanizmami funkcjonującymi w ramach systemu prawnego UE. Pozytywnie oceniamy fakt, że UE chce uściślić definicję inwestora, eliminując z zakresu umowy firmy–wydmuszki, należące do przedsiębiorstw państwowych z krajów trzecich. W przeszłości wielokrotnie zdarzało się, że przedsiębiorstwa nieobjęte ochroną na mocy danej umowy i nieprowadzące rzeczywistej działalności w danym państwie, wykorzystywały umowy inwestycyjne do wniesienia roszczeń w ramach systemu rozstrzygania sporów. Jednakże Komisja Europejska nie przedstawiła konkretnego, przekonującego i skutecznego sposobu na wyeliminowanie tej niekorzystnej praktyki inwestorów. Komisja Europejska deklaruje chęć odmowy przyznania ochrony inwestycji inwestorom, którzy łamali prawo państwa przyjmującego dokonując inwestycji. Jasna i bezwzględnie obowiązujące sformułowanie w tej sprawie powinno zostać zawarte wprost w umowie inwestycyjnej. Jednakże tekst umowy UE-Kanada (CETA) nie zawiera takiego rozwiązania. Dlatego mało prawdopodobne wydaje się, aby takie sformułowanie znalazło się w umowie ze Stanami Zjednoczonymi (TTIP).

Explanation of the issue

Under the standards of non-discriminatory treatment of investors, a state Party to the agreement commits itself to treat foreign investors from the other Party in the same way in which it treats its own investors (national treatment), as well in the same way in which it treats investors from other countries (most-favoured nation treatment). This ensures a level playing field between foreign investors and local investors or investors from other countries. For instance, if a certain chemical substance were to be proven to be toxic to health, and the state took a decision that it should be prohibited, the state should not impose this prohibition only on foreign companies, while allowing domestic ones to continue to produce and sell that substance.

Non-discrimination obligations may apply after the foreign investor has made the investment in accordance with the applicable law (post-establishment), but they may also apply to the conditions of access of that investor to the market of the host country (pre-establishment).  

Approach in most existing investment agreements

The standards of national treatment and most-favoured nation (MFN) treatment are considered to be key provisions of investment agreements and therefore they have been consistently included in such agreements, although with some variation in substance.

Regarding national treatment, many investment agreements do not allow states to discriminate between a domestic and a foreign investor once the latter is already established in a Party’s territory. Other agreements, however, allow such discrimination to take place in a limited number of sectors.

Regarding MFN, most investment agreements do not clarify whether foreign investors are entitled to take advantage of procedural or substantive provisions contained in other past or future agreements concluded by the host country. Thus, investors may be able to claim that they are entitled to benefit from any provision of another agreement that they consider to be more favourable, which may even permit the application of an entirely new standard of protection that was not found in the original agreement. In practice, this is commonly referred to as "importation of standards".

The EU’s objectives and approach

The EU considers that, as a matter of principle, established investors should not be discriminated against after they have established in the territory of the host country, while at the same recognises that in certain rare cases and in some very specific sectors, discrimination against already established investors may need to be envisaged. The situation is different with regard to the right of establishment, where the Parties may choose whether or not to open certain markets or sectors, as they see fit.

On the "importation of standards" issue, the EU seeks to clarify that MFN does not allow procedural or substantive provisions to be imported from other agreements.

The EU also includes exceptions allowing the Parties to take measures relating to the protection of health, the environment, consumers, etc. Additional carve-outs would apply to the audio-visual sector and the granting of subsidies. These are typically included in EU FTAs and also apply to the non-discrimination obligations relating to investment. Such exceptions allow differences in treatment between investors and investments where necessary to achieve public policy objectives.

Link to reference text

Taking into account the above explanations and the text provided in annex as a reference, what is your opinion of the EU approach to non –discrimination in relation to the TTIP? Please explain.

Nie jest prawdą, że system arbitrażu inwestycyjnego gwarantuje, że inwestorzy krajowi są traktowani w taki sam sposób, w jaki traktowani są inwestorzy z innych krajów. System rozstrzygania sporów uprzywilejowuje bowiem inwestorów zagranicznych przed krajowymi. Gdyby traktowanie obydwu grup inwestorów miało być równe, to obydwie grupy powinny mieć dostęp do tych samych środków prawnych. Jedyną możliwością zapewniającą równe traktowanie jest wykorzystanie krajowego i europejskiego wymiaru sprawiedliwości do rozstrzygania sporów inwestycyjnych. Oznacza to, że system ISDS nie powinien być częścią TTIP, jeśli zapewnione ma zostać równe traktowanie inwestorów. Zakaz dyskryminacji – a więc traktowania zagranicznego inwestora „nie gorzej” niż inwestorów krajowych – oznacza w praktyce, że gorzej może być traktowany inwestor krajowy. Jeśli Komisja Europejska chciałaby przeciwdziałać temu problemowi, powinna w sposób jasny zawrzeć to w umowie handlowo-inwestycyjnej. Również zasada największego uprzywilejowania oznacza w praktyce, że inwestorzy zagraniczni otrzymują lepszą ochronę niż ktokolwiek inny, gdyż mogą w dowolny sposób powoływać się na treść jakichkolwiek innych umów inwestycyjnych w ramach dochodzenia swoich roszczeń przed trybunałami arbitrażowymi. Należy pamiętać, że problem ten jest szczególnie niekorzystny z punktu widzenia takich krajów jak Polska, które mają podpisane umowy inwestycyjne z wieloma krajami wysokorozwiniętymi, bowiem zasada najwyższego uprzywilejowania naraża je na szczególnie szeroki zakres roszczeń inwestorów.

Explanation of the issue

The obligation to grant foreign investors fair and equitable treatment (FET) is one of the key investment protection standards. It ensures that investors and investments are protected against treatment by the host country which, even if not expropriatory or discriminatory, is still unacceptable because it is arbitrary, unfair, abusive, etc. 

Approach in most investment agreements

The FET standard is present in most international investment agreements. However, in many cases the standard is not defined, and it is usually not limited or clarified. Inevitably, this has given arbitral tribunals significant room for interpretation, and the interpretations adopted by arbitral tribunals have varied from very narrow to very broad, leading to much controversy about the precise meaning of the standard. This lack of clarity has fueled a large number of ISDS claims by investors, some of which have raised concern with regard to the states' right to regulate. In particular, in some cases, the standard has been understood to encompass the protection of the legitimate expectations of investors in a very broad way, including the expectation of a stable general legislative framework.

Certain investment agreements have narrowed down the content of the FET standard by linking it to concepts that are considered to be part of customary international law, such as the minimum standard of treatment that countries must respect in relation to the treatment accorded to foreigners. However, this has also resulted in a wide range of differing arbitral tribunal decisions on what is or is not covered by customary international law, and has not brought the desired greater clarity to the definition of the standard. An issue sometimes linked to the FET standard is the respect by the host country of its legal obligations towards the foreign investors and their investments (sometimes referred to as an "umbrella clause"), e.g. when the host country has entered into a contract with the foreign investor. Investment agreements may have specific provisions to this effect, which have sometimes been interpreted broadly as implying that every breach of e.g. a contractual obligation could constitute a breach of the investment agreement.

EU objectives and approach

The main objective of the EU is to clarify the standard, in particular by incorporating key lessons learned from case-law. This would eliminate uncertainty for both states and investors.

Under this approach, a state could be held responsible for a breach of the fair and equitable treatment obligation only for breaches of a limited set of basic rights, namely: the denial of justice; the disregard of the fundamental principles of due process; manifest arbitrariness; targeted discrimination based on gender, race or religious belief; and abusive treatment, such as coercion, duress or harassment. This list may be extended only where the Parties (the EU and the US) specifically agree to add such elements to the content of the standard, for instance where there is evidence that new elements of the standard have emerged from international law.

The “legitimate expectations” of the investor may be taken into account in the interpretation of the standard. However, this is possible only where clear, specific representations have been made by a Party to the agreement in order to convince the investor to make or maintain the investment and upon which the investor relied, and that were subsequently not respected by that Party. The intention is to make it clear that an investor cannot legitimately expect that the general regulatory and legal regime will not change. Thus the EU intends to ensure that the standard is not understood to be a “stabilisation obligation”, in other words a guarantee that the legislation of the host state will not change in a way that might negatively affect investors. In line with the general objective of clarifying the content of the standard, the EU shall also strive, where necessary, to provide protection to foreign investors in situations in which the host state uses its sovereign powers to avoid contractual obligations towards foreign investors or their investments, without however covering ordinary contractual breaches like the non-payment of an invoice.

Link to reference text

Taking into account the above explanation and the text provided in annex as a reference, what is your opinion of the approach to fair and equitable treatment of investors and their investments in relation to the TTIP?

Komisja Europejska dostrzega, że zasada równego i sprawiedliwego traktowania inwestorów w wielu przypadkach nie jest zdefiniowana i zazwyczaj nie jest uściślona lub wyjaśniona, co prowadzi do tego, że sądy arbitrażowe mają olbrzymie możliwości interpretacji: niektóre sądy stosują definicje bardzo wąskie, inne niezmiernie szerokie, co powoduje nieporozumienia dotyczące dokładnego znaczenia tej zasady. Komisja zauważa również, że brak precyzyjnej definicji skutkuje wnoszeniem przez inwestorów roszczeń w systemie ISDS, które dotyczą prawa państwa do regulacji. Jednakże Komisja Europejska nie kwestionuje pozycji arbitrów, którzy współodpowiedzialni są za ten problem. W naszej opinii jedynie niezawisły wymiar sprawiedliwości jest w stanie skutecznie obronić się przed nadmiernie rozszerzonymi interpretacjami zasady równego i sprawiedliwego traktowania. Komisja Europejska informuje, że uzasadnione oczekiwania inwestora mogą zostać wzięte pod uwagę w interpretacji zasady równego i sprawiedliwego traktowania. Taka zasada była w przeszłości powodem pozwów ze strony inwestorów. Rozwiązania proponowane przez Komisję nie zabezpieczają przed nadużyciami tej zasady w przyszłości. Na przykład, aby oczekiwania inwestora były uzasadnione, musiałby one być obowiązkowo wyrażone na piśmie. Jednakże takiego postanowienia brakuje w tekście umowy CETA towarzyszącym konsultacjom.

Explanation of the issue

The right to property is a human right, enshrined in the European Convention of Human Rights, in the European Charter of Fundamental Rights as well as in the legal tradition of EU Member States. This right is crucial to investors and investments. Indeed, the greatest risk that investors may incur in a foreign country is the risk of having their investment expropriated without compensation. This is why the guarantees against expropriation are placed at the core of any international investment agreement.

Direct expropriations, which entail the outright seizure of a property right, do not occur often nowadays and usually do not generate controversy in arbitral practice. However, arbitral tribunals are confronted with a much more difficult task when it comes to assessing whether a regulatory measure of a state, which does not entail the direct transfer of the property right, might be considered equivalent to expropriation (indirect expropriation).

Approach in most investment agreements

In investment agreements, expropriations are permitted if they are for a public purpose, non-discriminatory, resulting from the due process of law and are accompanied by prompt and effective compensation. This applies to both direct expropriation (such as nationalisation) and indirect expropriation (a measure having an effect equivalent to expropriation).

Indirect expropriation has been a source of concern in certain cases where regulatory measures taken for legitimate purposes have been subject to investor claims for compensation, on the grounds that such measures were equivalent to expropriation because of their significant negative impact on investment. Most investment agreements do not provide details or guidance in this respect, which has inevitably left arbitral tribunals with significant room for interpretation.

The EU's objectives and approach

The objective of the EU is to clarify the provisions on expropriation and to provide interpretative guidance with regard to indirect expropriation in order to avoid claims against legitimate public policy measures.  The EU wants to make it clear that non-discriminatory measures taken for legitimate public purposes, such as to protect health or the environment, cannot be considered equivalent to an expropriation, unless they are manifestly excessive in light of their purpose. The EU also wants to clarify that the simple fact that a measure has an impact on the economic value of the investment does not justify a claim that an indirect expropriation has occurred.

Link to reference text

Taking into account the above explanation and the text provided in annex as a reference, what is your opinion of the approach to dealing with expropriation in relation to the TTIP? Please explain.

Propozycje Komisji Europejskiej w stosunku do wywłaszczenia nastawione są na to, aby uniknąć roszczeń przeciwko zgodnym z prawem środkom w zakresie polityki publicznej. Jednak rozwiązania przedstawione przez Komisję nie są wystarczające w odniesieniu do tzw. wywłaszczenia pośredniego, gdyż nie rozwiązują w pełni problemu nastawienia arbitrów, którzy bardzo szeroko interpretują wywłaszczenie pośrednie. Według badań obejmujących 120 spraw przed trybunałami arbitrażowymi, w prawie 3/4 przypadków arbitrzy mieli tendencję do rozszerzania interpretacji. Z tego względu jasne doprecyzowanie kwestii wywłaszczenia pośredniego powinno być tak sformułowane, aby odnosiło się do wszystkich zasad stosowanych w TTIP, a więc np. do zasady równego i sprawiedliwego traktowania. Najlepszą obroną przed nadużywaniem ochrony przed wywłaszczenie pośrednim, byłoby przekazanie sporów do rozstrzygnięcia przez niezawisłych sędziów, w przypadku których nie istnieje podejrzenie, że mogą mieć motywacje finansowe do nadmiernie szerokiego interpretowania zasad. Z tego względu propozycje Komisji Europejskiej – choć idą w dobrym kierunku – nie zabezpieczają interesu państw w konfrontacji z inwestorami ze Stanów Zjednoczonych.

Explanation of the issue

In democratic societies, the right to regulate of states is subject to principles and rules contained in both domestic legislation and in international law. For instance, in the European Convention on Human Rights, the Contracting States commit themselves to guarantee a number of civil and political rights. In the EU, the Constitutions of the Member States, as well as EU law, ensure that the actions of the state cannot go against fundamental rights of the citizens. Hence, public regulation must be based on a legitimate purpose and be necessary in a democratic society.

Investment agreements reflect this perspective. Nevertheless, wherever such agreements contain provisions that appear to be very broad or ambiguous, there is always a risk that the arbitral tribunals interpret them in a manner which may be perceived as a threat to the state's right to regulate. In the end, the decisions of arbitral tribunals are only as good as the provisions that they have to interpret and apply.

 Approach in most investment agreements

Most agreements that are focused on investment protection are silent about how public policy issues, such as public health, environmental protection, consumer protection or prudential regulation, might interact with investment. Consequently, the relationship between the protection of investments and the right to regulate in such areas, as envisaged by the contracting Parties to such agreements is not clear and this creates uncertainty.

In more recent agreements, however, this concern is increasingly addressed through, on the one hand, clarification of the key investment protection provisions that have proved to be controversial in the past and, on the other hand, carefully drafted exceptions to certain commitments. In complex agreements such as free trade agreements with provisions on investment, or regional integration agreements, the inclusion of such safeguards is the usual practice.

The EU's objectives and approach

The objective of the EU is to achieve a solid balance between the protection of investors and the Parties' right to regulate.

First of all, the EU wants to make sure that the Parties' right to regulate is confirmed as a basic underlying principle. This is important, as arbitral tribunals will have to take this principle into account when assessing any dispute settlement case.

Secondly, the EU will introduce clear and innovative provisions with regard to investment protection standards that have raised concern in the past (for instance, the standard of fair and equitable treatment is defined based on a closed list of basic rights; the annex on expropriation clarifies that non-discriminatory measures for legitimate public policy objectives do not constitute indirect expropriation). These improvements will ensure that investment protection standards cannot be interpreted by arbitral tribunals in a way that is detrimental to the right to regulate.

Third, the EU will ensure that all the necessary safeguards and exceptions are in place. For instance, foreign investors should be able to establish in the EU only under the terms and conditions defined by the EU. A list of horizontal exceptions will apply to non-discrimination obligations, in relation to measures such as those taken in the field of environmental protection, consumer protection or health (see question 2 for details). Additional carve-outs would apply to the audiovisual sector and the granting of subsidies. Decisions on competition matters will not be subject to investor-to-state dispute settlement (ISDS). Furthermore, in line with other EU agreements, nothing in the agreement would prevent a Party from taking measures for prudential reasons, including measures for the protection of depositors or measures to ensure the integrity and stability of its financial system. In addition, EU agreements contain general exceptions applying in situations of crisis, such as in circumstances of serious difficulties for the operation of the exchange rate policy or monetary policy, balance of payments or external financial difficulties, or threat thereof.

In terms of the procedural aspects relating to ISDS, the objective of the EU is to build a system capable of adapting to the states' right to regulate. Wherever greater clarity and precision proves necessary in order to protect the right to regulate, the Parties will have the possibility to adopt interpretations of the investment protection provisions which will be binding on arbitral tribunals.  This will allow the Parties to oversee how the agreement is interpreted in practice and, where necessary, to influence the interpretation.

The procedural improvements proposed by the EU will also make it clear that an arbitral tribunal will not be able to order the repeal of a measure, but only compensation for the investor.

Furthermore, frivolous claims will be prevented and investors who bring claims unsuccessfully will pay the costs of the government concerned (see question 9).

Link to reference text

Taking into account the above explanation and the text provided in annex as a reference, what is your opinion with regard to the way the right to regulate is dealt with in the EU's approach to TTIP?

Podejście UE do kwestii prawa do regulacji w TTIP jest niewystarczające i chroni odpowiednio państw w konfrontacji z potencjalnymi pozwami ze strony inwestorów ze Stanów Zjednoczonych. W towarzyszącym konsultacjom tekście umowy CETA prawo państw do regulacji nie zostało uwzględnione jako jedna z najważniejszych zasad umowy, a zapisy umowy nie dają państwom gwarancji w skutecznej realizacji prawa do regulacji. Po pierwsze, prawo do regulacji zostało zawarte w preambule, a nie w rozdziale dotyczącym systemu arbitrażowego. W kontekście dotychczasowej praktyki trybunałów arbitrażowych należy obawiać się, że prawo do regulacji nie będzie mogło być w pełni egzekwowane przed trybunałami arbitrażowymi, skoro prawo do regulacji znajduje się tylko w preambule. Po drugie, system arbitrażu inwestycyjnego jest sprzeczny z fundamentalną zasadą w państwach demokratycznych: zasadą niedyskryminacji. Jeśli inwestorzy zagraniczni mają szczególne przywileje w stosunku do państwa, skutkuje tym, że wszyscy inni są w pozycji gorszej od tych inwestorów. W porównaniu obowiązującym w UE systemem ochrony praw człowieka, arbitraż inwestycyjny przyznaje inwestorom znacznie większe możliwości dochodzenia swoich roszczeń niż obywatelom: daje możliwość wyboru trybunału, daje inwestorom możliwość uzyskania odszkodowań wielokrotnie większych niż te, na które mogą liczyć zwykli obywatele, powierza dokonanie decyzji arbitrom, którzy mają ogromną możliwość stosowania interpretacji w zależności od swojego uznania. Po trzecie, Komisja Europejska cytuje zapisy umowy CETA, w które stanowią, że pośrednim wywłaszczeniem nie będą działania państw zmierzające do ochrony uzasadnionych celów społecznych, takich jak zdrowie, bezpieczeństwo, środowisko, ale niestety czynią wyjątek. Chodzi o „rzadkie sytuacje, w których wpływ środków podejmowanych przez państwo jest tak poważny, że wydaje się ewidentnie nadmierny”. Wyjątek ten sprawia, że arbitrom będzie bardzo łatwo podważyć prawo państwa do regulacji, gdyż to od arbitrów będzie zależało, które ze skutków działań państw są tak poważne, że „wydają się ewidentnie nadmierne”. Wnioskując na podstawie dotychczasowej tendencji arbitrów do rozszerzania swoich kompetencji należy obawiać się, że większość ważnych reform państwowych będzie mogło zostać uznanych za nadmierne, a więc skutkujące pośrednim wywłaszczeniem (i z tego tytułu polegającym odszkodowaniu). Dlatego uważamy, że równowaga pomiędzy prawem państw do regulacji a ochroną inwestorów nie została osiągnięta w propozycji Komisji Europejskiej.

B. Investor-to-State dispute settlement (ISDS)

Explanation of the issue

In most ISDS cases, no or little information is made available to the public, hearings are not open and third parties are not allowed to intervene in the proceedings. This makes it difficult for the public to know the basic facts and to evaluate the claims being brought by either side.

This lack of openness has given rise to concern and confusion with regard to the causes and potential outcomes of ISDS disputes. Transparency is essential to ensure the legitimacy and accountability of the system. It enables stakeholders interested in a dispute to be informed and contribute to the proceedings. It fosters accountability in arbitrators, as their decisions are open to scrutiny. It contributes to consistency and predictability as it helps create a body of cases and information that can be relied on by investors, stakeholders, states and ISDS tribunals.

Approach in most existing investment agreements

Under the rules that apply in most existing agreements, both the responding state and the investor need to agree to permit the publication of submissions. If either the investor or the responding state does not agree to publication, documents cannot be made public. As a result, most ISDS cases take place behind closed doors and no or a limited number of documents are made available to the public.

The EU’s objectives and approach 

The EU's aim is to ensure transparency and openness in the ISDS system under TTIP. The EU will include provisions to guarantee that hearings are open and that all documents are available to the public. In ISDS cases brought under TTIP, all documents will be publicly available (subject only to the protection of confidential information and business secrets) and hearings will be open to the public. Interested parties from civil society will be able to file submissions to make their views and arguments known to the ISDS tribunal. 

The EU took a leading role in establishing new United Nations rules on transparency[1] in ISDS. The objective of transparency will be achieved by incorporating these rules into TTIP.

Link to reference text

Taking into account the above explanation and the text provided in annex as a reference, please provide your views on whether this approach contributes to the objective of the EU to increase transparency and openness in the ISDS system for TTIP. Please indicate any additional suggestions you may have.

Propozycja Komisji Europejskiej nie rozwiązuje gruntownych wad systemu arbitrażu międzynarodowego. Do głównych spraw nieobjętych propozycjami Komisji należą: brak niezależności i mechanizmów gwarantujących bezstronność arbitrów, szczególnie w porównaniu z niezawisłymi sądami, oraz brak równowagi pomiędzy przywilejami inwestorów, a ich obowiązkami. Zdajemy sobie sprawę, że Komisja ma ograniczone możliwości rozwiązania problemu bezstronności i niezawisłości arbitrów, skoro bazuje na systemie, w którym to arbitrzy podejmują ważne decyzje o skutkach, które potencjalnie mogą wpływać lub faktycznie wpływają na polityki publiczne poszczególnych państw. Kompleksowym rozwiązaniem obecnych wad arbitrażu inwestycyjnego byłoby przekazanie rozstrzygania sporów instytucjom sądowym (jednej z obecnie już istniejących instytucji lub całkiem nowej), które podlegałyby tym samym mechanizmom i gwarancjom, którym podlegają niezwisłe sądy w Unii Europejskiej lub Stanach Zjednoczonych. Wybierając arbitrów, a nie niezależne sądy, Komisja praktycznie uniemożliwiła sobie znalezienie rozwiązania, które skutecznie rozwiązywałoby znane problemy dotychczasowego systemu rozstrzygania sporów inwestorów z państwami. W jednym wcześniejszych punktów Komisja twierdzi, że orzeczenia sądów arbitrażowych zależą od jakości przepisów, które mają one zinterpretować i zastosować. Jest to prawda, ale jednocześnie w stanowisku Komisji brakuje uznania faktu, że orzeczenia sądów arbitrażowych zależą również od mechanizmu powoływania arbitrów i zapewniających ich bezstronność. Tymczasem właśnie te sprawy nie zostały w praktyce rozwiązane. Stawia to pod ogromnym znakiem zapytania sprawiedliwość proceduralną całego systemu ISDS w TTIP. Pozytywnie oceniamy propozycje Komisji Europejskiej w zakresie przejrzystości. Uważamy jednak, że są one niewystarczające, aby zwiększyć wiarygodność i demokratyczną legitymizację ISDS. Zasady UNCITRAL, na które powołuje się Komisja, będą dotyczyły tylko nowych spraw rozpatrywanych w ramach zasad UNCITRAL. Jako że wiele spraw toczy się latami, oznacza to, że jeszcze przez wiele lat znaczna część spraw w ramach ISDS pozostanie okryta tajemnicą przed opinią publiczną. Nie licuje to z zasadami państw demokratycznych. Ponadto poważną wadą propozycji Komisji w zakresie przejrzystości jest fakt, że strony, które są dotknięte ewentualnymi orzeczeniami trybunałów (np. mieszkańcy danego terenu, na którym mają miejsce wydarzenia skutkujące pozwem), wciąż nie będą miały pełnego dostępu do informacji. Prawo do składania oświadczeń proponowane przez Komisję jest krokiem pozytywnym, lecz przecież nie zastąpi dostępu do pełnej dokumentacji procesu. Zatem po raz kolejny ochrona inwestorów (np. w ramach ochrony tajemnicy handlowej) postawiona ma być ponad prawami obywateli. Nie zgadzamy się z takim rozwiązaniem. Problem braku dostępu do informacji o sprawach w ISDS szczególnie dotkliwy m.in. w Polsce, gdzie władze odmawiają udostępnienia nawet podstawowych informacji o roszczeniach inwestorów i zasądzonych odszkodowaniach. Zapowiedź Komisji, że w sprawach dotyczących ISDS wytoczonych w ramach TTIP, wszystkie dokumenty będą dostępne publicznie, nie jest przekonująca, gdyż Komisja przewiduje zachowanie tajemnicy handlowej – a właśnie ona jest jednym z pretekstów na utajnienie spraw dotyczących Polski. Zatem postulaty Komisji nie rozwiążą realnie istniejących w naszym kraju, gruntownych wad ISDS w zakresie przejrzystości.

Explanation of the issue

Investors who consider that they have grounds to complain about action taken by the authorities (e.g. discrimination or lack of compensation after expropriation) often have different options. They may be able to go to domestic courts and seek redress there. They or any related companies may be able to go to other international tribunals under other international investment treaties.

It is often the case that protection offered in investment agreements cannot be invoked before domestic courts and the applicable legal rules are different. For example, discrimination in favour of local companies is not prohibited under US law but is prohibited in investment agreements. There are also concerns that, in some cases domestic courts may favour the local government over the foreign investor e.g. when assessing a claim for compensation for expropriation or may deny due process rights such as the effective possibility to appeal. Governments may have immunity from being sued. In addition, the remedies are often different. In some cases government measures can be reversed by domestic courts, for example if they are illegal or unconstitutional. ISDS tribunals cannot order governments to reverse measures.

These different possibilities raise important and complex issues. It is important to make sure that a government does not pay more than the correct compensation. It is also important to ensure consistency between rulings.

Approach in most existing investment agreements

Existing investment agreements generally do not regulate or address the relationship with domestic courts or other ISDS tribunals. Some agreements require that the investor choses between domestic courts and ISDS tribunals. This is often referred to as "fork in the road" clause.

The EU’s objectives and approach

As a matter of principle, the EU’s approach favours domestic courts. The EU aims to provide incentives for investors to pursue claims in domestic courts or to seek amicable solutions – such as mediation. The EU will suggest different instruments to do this. One is to prolong the relevant time limits if an investor goes to domestic courts or mediation on the same matter, so as not to discourage an investor from pursuing these avenues.  Another important element is to make sure that investors cannot bring claims on the same matter at the same time in front of an ISDS tribunal and domestic courts. The EU will also ensure that companies affiliated with the investor cannot bring claims in front of an ISDS tribunal and domestic courts on the same matter and at the same time. If there are other relevant or related cases, ISDS tribunals must take these into account. This is done to avoid any risk that the investor is over-compensated and helps to ensure consistency by excluding the possibility for parallel claims.

Link to reference text

Taking into account the above explanation and the text provided in annex as a reference, please provide your views on the effectiveness of this approach for balancing access to ISDS with possible recourse to domestic courts and for avoiding conflicts between domestic remedies and ISDS in relation to the TTIP. Please indicate any further steps that can be taken. Please provide comments on the usefulness of mediation as a means to settle disputes.

Ogromną wadą propozycji Komisji Europejskiej jest to, że nie przewiduje ona obowiązku wyczerpania wszystkich (lub chociażby wybranych) środków dostępnych na gruncie prawa krajowego, zanim inwestor zwróci się do trybunału międzynarodowego. Deklaracja Komisji, że UE jedynie „pragnie zachęcać” inwestorów do rozwiązywania sporów przed sądami krajowymi, pokazuje z całą ostrością, że Komisja nie ma determinacji, aby wprowadzić gruntowne i absolutnie niezbędne zmiany poprawiające ISDS. Komisja nie odnosi się do najważniejszego faktu związanego z problemem wielokrotnych roszczeń, pozwów równoległych i niespójności całego systemu arbitrażu inwestycyjnego: Unia Europejska i jej kraje członkowskie, a także Stany Zjednoczone mają sprawnie działające systemy prawne gwarantujące sprawiedliwe i uczciwe procesy. Inwestorzy mogą i powinni z nich korzystać. Zamiast uznania powyższego faktu, Komisja przedstawia stosunkowo mniej ważne, a nawet drugorzędne, zagadnienia dotyczące ochrony inwestorów: różnice w przepisach, możliwe faworyzowanie samorządów („w niektórych przypadkach sądy krajowe mogą faworyzować samorząd na niekorzyść inwestora zagranicznego”) itp. Świadczy to o nastawieniu Komisji, aby jak najbardziej chronić inwestorów, nawet w mniej znaczących i rzadkich przypadkach, podczas gdy konieczność korzystania z krajowych sądów została pominięta. Znamienny jest również fakt, że Komisja tak bardzo troszczy się o inwestorów zagranicznych, a nie odnosi się do kolejnego fundamentalnego problemu: inwestorzy ze Stanów Zjednoczonych mieliby zostać otoczeni dodatkowymi przywilejami, niedostępnymi dla obywateli Unii Europejskiej. Stanowczo odrzucamy propozycje, które w istocie mają wprowadzić na terenie całej UE ewidentną nierówność pomiędzy inwestorami zagranicznymi a obywatelami, a także nierówność pomiędzy inwestorami zagranicznymi a krajowymi. Również z punktu widzenia handlu międzynarodowego nastawienie Komisji Europejskiej faworyzujące inwestorów zagranicznych nie ma uzasadnienia. Bowiem trudno sobie wyobrazić, aby inwestorzy z USA mieli zaniechać inwestycji w UE, a inwestorzy z UE zaniechać inwestycji w USA tylko dlatego, że nie otrzymują specjalnych przywilejów. Komisja Europejska a także społeczność biznesu dobrze zdają sobie sprawę z wagi handlu i wzajemnych inwestycji i nie są potrzebne żadne dodatkowe przywileje dla inwestorów, aby wzmocnić więzi gospodarcze pomiędzy obydwoma stronami. W tym kontekście, kosmetyczne poprawki do ISDS w zakresie pozwów równoległych i lekkie ograniczenie ryzyka nadmiernych rekompensat dla inwestorów nie mają większego znaczenia. Podobnie mało istotna jest zapowiedź, że UE będzie zachęcała inwestorów do korzystania z rozwiązań polubownych, takich jak mediacja, gdyż możliwość mediacji istnieje już obecnie i inwestorzy czasem z niej korzystają.

Explanation of the issue

There is concern that arbitrators on ISDS tribunals do not always act in an independent and impartial manner. Because the individuals in question may not only act as arbitrators, but also as lawyers for companies or governments, concerns have been expressed as to potential bias or conflicts of interest.

Some have also expressed concerns about the qualifications of arbitrators and that they may not have the necessary qualifications on matters of public interest or on matters that require a balancing between investment protection and e.g. environment, health or consumer protection.

Approach in existing investment agreements

  Most existing investment agreements do not address the issue of the conduct or behaviour of arbitrators. International rules on arbitration address the issue by allowing the responding government or the investor to challenge the choice of arbitrator because of concerns of suitability.

Most agreements allow the investor and the responding state to select arbitrators but do not establish rules on the qualifications or a list of approved, qualified arbitrators to draw from.

  The EU’s objective and approach

The EU aims to establish clear rules to ensure that arbitrators are independent and act ethically. The EU will introduce specific requirements in the TTIP on the ethical conduct of arbitrators, including a code of conduct. This code of conduct will be binding on arbitrators in ISDS tribunals set up under TTIP.  The code of conduct also establishes procedures to identify and deal with any conflicts of interest.  Failure to abide by these ethical rules will result in the removal of the arbitrator from the tribunal. For example, if a responding state considers that the arbitrator chosen by the investor does not have the necessary qualifications or that he has a conflict of interest, the responding state can challenge the appointment. If the arbitrator is in breach of the Code of Conduct, he/she will be removed from the tribunal. In case the ISDS tribunal has already rendered its award and a breach of the code of conduct is found, the responding state or the investor can request a reversal of that ISDS finding.

In the text provided as reference (the draft EU-Canada Agreement), the Parties (i.e. the EU and Canada) have agreed for the first time in an investment agreement to include rules on the conduct of arbitrators, and have included the possibility to improve them further if necessary. In the context of TTIP these would be directly included in the agreement.

As regards the qualifications of ISDS arbitrators, the EU aims to set down detailed requirements for the arbitrators who act in ISDS tribunals under TTIP. They must be independent and impartial, with expertise in international law and international investment law and, if possible, experience in international trade law and international dispute resolution. Among those best qualified and who have undertaken such tasks will be retired judges, who generally have experience in ruling on issues that touch upon both trade and investment and on societal and public policy issues. The EU also aims to set up a roster, i.e. a list of qualified individuals from which the Chairperson for the ISDS tribunal is drawn, if the investor or the responding state cannot otherwise agree to a Chairperson. The purpose of such a roster is to ensure that the EU and the US have agreed to and vetted the arbitrators to ensure their abilities and independence.  In this way the responding state chooses one arbitrator and has vetted the third arbitrator.

Link to reference text

Taking into account the above explanation and the text provided in annex as a reference, please provide your views on these procedures and in particular on the Code of Conduct and the requirements for the qualifications for arbitrators in relation to the TTIP agreement. Do they improve the existing system and can further improvements be envisaged?

Propozycje Komisji Europejskiej w zakresie etyki i postępowania arbitrów mocno rozczarowują. Powszechnie znane są poważne zastrzeżenia do tego aspektu ISDS i aż trudno uwierzyć, że Komisja liczy na włączenie ISDS do TTIP bez rozwiązania tego problemu. Podstawową wadą stanowiska Komisji jest to, że nie zmierza ono do zapewnienia kluczowych zabezpieczeń w zakresie niezależności arbitrów, podobnej do tych, jakie stosowane są w sądownictwie Unii Europejskiej, jej krajów członkowskich, a także w sądach w Stanach Zjednoczonych. Za specjalistami w zakresie prawa przytaczamy tutaj niezbędne mechanizmy: * stałe zatrudnienie arbitrów zamiast nominacji w zależności od sprawy; * stałe wynagrodzenie dla arbitrów zamiast zmiennego, zależnego od sprawy; * obiektywna metoda, algorytm przydzielania arbitrów do spraw w miejsce obecnej dowolności; * wiążący zakaz naprzemiennego lub równoległego pełnienia różnych ról w różnych sprawach – w miejsce obecnych, niewystarczających reguł; * sądowy proces rozwiązywania kwestii dotyczących konfliktu interesów – zamiast dotychczasowego mechanizmu przyznającemu moc decyzyjną urzędnikom nominowanym przez władzę wykonawczą. Komisja nie zapowiedziała zamiaru wprowadzenia powyższych mechanizmów do ISDS. Dlatego można mieć pewność, że reformy w zakresie etyki i postępowania arbitrów nie rozwiążą powszechnie znanych wad systemu rozstrzygania sporów inwestor przeciwko państwu. Jesteśmy tego tym bardziej pewni, że w historii sporów inwestorów z Polską wystąpiły już poważne problemy wynikające z braku wystarczających zasad dotyczących etyki i postępowania arbitrów. Nie chcemy, żeby ten sam problem rozszerzył się na całą UE. Zapowiedź stworzenia rejestru wykwalifikowanych osób mogących pełnić rolę przewodniczącego sądu arbitrażowego odbieramy pozytywnie. Jednak ograniczenie zakresu zastosowania tego rejestru do przypadków, gdy obydwie strony nie mogą się porozumieć w sprawie przewodniczącego (zamiast wykorzystać rejestr do wszystkich spraw bez wyjątku) oznacza, że jego stosowanie w ostatecznym rozrachunku będzie miało mały wpływ na poprawę etyki i postępowania arbitrów. Propozycję Komisji Europejskiej dodatkowo osłabia fakt, iż nie przedstawiła ona do debaty publicznej kodeksu postępowania, którego zapowiedź znalazła się w informacjach towarzyszących konsultacjom społecznym. Jeśli dawno po rozpoczęciu negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi nie została stworzona nawet pierwsza wersja kodeksu podstępowania, trudno mieć nadzieję, że uregulowania w tym zakresie otrzymają należną rangę w negocjacjach i ostatecznym kształcie TTIP – niezależnie od tego, czy powodem niestworzenia kodeksu zasad jest brak determinacji Komisji Europejskiej, ewentualne zastrzeżenia strony amerykańskiej czy też inna przyczyna. Ponadto zdumienie budzi, że przedstawiciele Unii Europejskiej najwyraźniej zgodzili się, że za nominacje arbitrów odpowiedzialny będzie urzędnik władzy wykonawczej powoływany przez szefa Banku Światowego, który tradycyjnie wyznaczany jest przez rząd Stanów Zjednoczonych. Powszechnie znany jest fakt, że Stany Zjednoczone dotychczas nie przegrały żadnego procesu w ramach ISDS. Oddanie ostatecznego wpływu na skład trybunałów stronie amerykańskiej może skutkować tym, że ewentualne pozwy inwestorów europejskich będą miały mniejsze szanse powodzenia niż pozwy inwestorów z USA przeciw krajom europejskim. Jesteśmy głęboko przekonani, że rozdział dotyczący ISDS może znaleźć się w TTIP tylko i wyłącznie pod warunkiem stworzenia takich zasad w odniesieniu do etyki i postępowania arbitrów, jaki obowiązuje w systemach sądowniczych UE lub USA.

Explanation of the issue

As in all legal systems, cases are brought that have little or no chance of succeeding (so-called “frivolous claims”). Despite eventually being rejected by the tribunals, such cases take up time and money for the responding state. There have been concerns that protracted and frequent litigation in ISDS could have an effect on the policy choices made by states. This is why it is important to ensure that there are mechanisms in place to weed out frivolous disputes as early as possible.

Another issue is the cost of ISDS proceedings. In many ISDS cases, even if the responding state is successful in defending its measures in front of the ISDS tribunal, it may have to pay substantial amounts to cover its own defence.

Approach in most existing investment agreements:

Under existing investment agreements, there are generally no rules dealing with frivolous claims. Some arbitration rules however do have provisions on frivolous claims. As a result, there is a risk that frivolous or clearly unfounded claims are allowed to proceed. Even though the investor would lose such claims, the long proceedings and the implied questions surrounding policy can be problematic.

The issue of who bears the cost is also not addressed in most existing investment agreements. Some international arbitration rules have provisions that address the issue of costs in very general terms. In practice, ISDS tribunals have often decided that the investor and responding state pay their own legal costs, regardless of who wins or loses.

The EU’s objectives and approach

The EU will introduce several instruments in TTIP to quickly dismiss frivolous claims.

ISDS tribunals will be required to dismiss claims that are obviously without legal merit or legally unfounded. For example, this would be cases where the investor is not established in the US or the EU, or cases where the ISDS tribunal can quickly establish that there is in fact no discrimination between domestic and foreign investors. This provides an early and effective filtering mechanism for frivolous claims thereby avoiding a lengthy litigation process.

To further discourage unfounded claims, the EU is proposing that the losing party should bear all costs of the proceedings. So if investors take a chance at bringing certain claims and fail, they have to pay the full financial costs of this attempt.

Link to reference text

Taking into account the above explanation and the text provided in annex as a reference, please provide your views on these mechanisms for the avoidance of frivolous or unfounded claims and the removal of incentives in relation to the TTIP agreement. Please also indicate any other means to limit frivolous or unfounded claims.

Komisja Europejska dostrzega, że w dotychczasowym kształcie ISDS istnieje ryzyko, że inwestorzy mogą wytaczać powództwa w sprawach błahych lub w sposób oczywisty bezzasadnych. Jednakże Komisja nie podejmuje jednego z podstawowych problemów w tym zakresie: to arbitrzy mieliby decydować, które powództwa są bezzasadne. Tymczasem dla arbitrów decyzja o dopuszczeniu powództwa jest szansą na dochody. Dlatego w sprawie zasadności roszczeń i ich wadze powinni decydować nie arbitrzy lecz ciało, które nie ma absolutnie żadnego własnego interesu w wydaniu decyzji pozytywnej czy negatywnej (ani nawet nie jest o to podejrzewane).

Explanation of the issue

Recently, concerns have been expressed in relation to several ISDS claims brought by investors under existing investment agreements, relating to measures taken by states affecting the financial sector, notably those taken in times of crisis in order to protect consumers or to maintain the stability and integrity of the financial system.

To address these concerns, some investment agreements have introduced mechanisms which grant the regulators of the Parties to the agreement the possibility to intervene (through a so-called “filter” to ISDS) in particular ISDS cases that involve measures ostensibly taken for prudential reasons. The mechanism enables the Parties to decide whether a measure is indeed taken for prudential reasons, and thus if the impact on the investor concerned is justified. On this basis, the Parties may therefore agree that a claim should not proceed.

Approach in most existing investment agreements

The majority of existing investment agreements privilege the original intention of such agreements, which was to avoid the politicisation of disputes, and therefore do not contain provisions or mechanisms which allow the Parties the possibility to intervene under particular circumstances in ISDS cases.

The EU’s objectives and approach

The EU like many other states considers it important to protect the right to regulate in the financial sector and, more broadly, the overriding need to maintain the overall stability and integrity of the financial system, while also recognizing the speed needed for government action in case of financial crisis.

Link to reference text

Some investment agreements include filter mechanisms whereby the Parties to the agreement (here the EU and the US) may intervene in ISDS cases where an investor seeks to challenge measures adopted pursuant to prudential rules for financial stability. In such cases the Parties may decide jointly that a claim should not proceed any further. Taking into account the above explanation and the text provided in annex as a reference, what are your views on the use and scope of such filter mechanisms in the TTIP agreement?

W zakresie selekcji pozwów niezrozumiała dla nas jest koncentracja uwagi Komisji Europejskiej na ochronie prawa do regulacji wyłącznie w sektorze finansowym. O ile popieramy prawo do regulacji również w tym zakresie, nie rozumiemy, dlaczego podobny system selekcji pozwów nie miałby dotyczyć również innych sektorów. Z punktu widzenia obywateli i konsumentów europejskich jest cały szereg spraw najwyższej wagi wymagających utrzymania prawa do regulacji w Europie. Nie widzimy powodu, aby selekcja sporów miałaby zostać wprowadzona w odniesieniu do sektora finansowego, a nie do innych kwestii, np. do prawa do ochrony danych osobowych i prawa do prywatności, do standardów jakości żywności, do prawa państw do ograniczania unikania opodatkowania przez międzynarodowe korporacje itd.

Explanation of the Issue

When countries negotiate an agreement, they have a common understanding of what they want the agreement to mean. However, there is a risk that any tribunal, including ISDS tribunals interprets the agreement in a different way, upsetting the balance that the countries in question had achieved in negotiations – for example, between investment protection and the right to regulate. This is the case if the agreement leaves room for interpretation. It is therefore necessary to have mechanisms which will allow the Parties (the EU and the US) to clarify their intentions on how the agreement should be interpreted.

Approach in existing investment agreements

Most existing investment agreements do not permit the countries who signed the agreement in question to take part in proceedings nor to give directions to the ISDS tribunal on issues of interpretation.

The EU’s objectives and approach 

The EU will make it possible for the non-disputing Party (i.e. the EU or the US) to intervene in ISDS proceedings between an investor and the other Party. This means that in each case, the Parties can explain to the arbitrators and to the Appellate Body how they would want the relevant provisions to be interpreted.  Where both Parties agree on the interpretation, such interpretation is a very powerful statement, which ISDS tribunals would have to respect.

The EU would also provide for the Parties (i.e. the EU and the US) to adopt binding interpretations on issues of law, so as to correct or avoid interpretations by tribunals which might be considered to be against the common intentions of the EU and the US. Given the EU’s intention to give clarity and precision to the investment protection obligations of the agreement, the scope for undesirable interpretations by ISDS tribunals is very limited. However, this provision is an additional safety-valve for the Parties.

Link to reference text

Taking into account the above explanation and the text provided in annex as a reference, please provide your views on this approach to ensure uniformity and predictability in the interpretation of the agreement to correct the balance? Are these elements desirable, and if so, do you consider them to be sufficient?

Propozycje Komisji Europejskiej dotyczące interpretacji postanowień umowy przez strony (tj. UE i USA) są postępem w porównaniu z dotychczasowymi dwustronnymi umowami inwestycyjnymi. Oczywiste jest to, że strony powinny mieć możliwość przedstawienia interpretacji, których uwzględnienie byłoby obowiązkowe dla arbitrów. Jednak propozycja Komisji nie idzie tak daleko. Mówi ona, że strony mogłyby „wyjaśniać arbitrom” swoje intencje. Tymczasem z praktyki innych umów inwestycyjnych wynika wniosek, że arbitrzy nie zawsze czują się zobowiązani do podążania za interpretacjami przedstawianymi przez strony. Ponadto, mechanizm dotyczący formułowania wytycznych wymaga zgody obydwu stron (tj. UE i USA). Tymczasem w wielu sytuacjach istnieje ewidentna różnica zdań i interesy obydwu stron trudno pogodzić (np. w kwestii standardów jakości i bezpieczeństwa żywności, polityki rolnej, ochrony danych osobowych, własności intelektualnej itd.). W takiej sytuacji – zamiast wymagać zgodności USA i UE – umowa handlowo-inwestycyjna powinna po prostu gwarantować każdej ze stron prawo do regulacji na swoim terenie.

Explanation of the issue

In existing investment agreements, the decision by an ISDS tribunal is final. There is no possibility for the responding state, for example, to appeal to a higher instance to challenge the level of compensation or other aspects of the ISDS decision except on very limited procedural grounds. There are concerns that this can lead to different or even contradictory interpretations of the provisions of international investment agreements. There have been calls by stakeholders for a mechanism to allow for appeal to increase legitimacy of the system and to ensure uniformity of interpretation.

  

Approach in most existing investment agreements

No existing international investment agreements provide for an appeal on legal issues. International arbitration rules allow for annulment of ISDS rulings under certain very restrictive conditions relating to procedural issues. 

The EU’s objectives and approach 

The EU aims to establish an appellate mechanism in TTIP so as to allow for review of ISDS rulings. It will help ensure consistency in the interpretation of TTIP and provide both the government and the investor with the opportunity to appeal against awards and to correct errors. This legal review is an additional check on the work of the arbitrators who have examined the case in the first place.

In agreements under negotiation by the EU, the possibility of creating an appellate mechanism in the future is envisaged. However, in TTIP the EU intends to go further and create a bilateral appellate mechanism immediately through the agreement.

Link to reference text

Question 12. Taking into account the above explanation and the text provided in annex as a reference, please provide your views on the creation of an appellate mechanism in TTIP as a means to ensure uniformity and predictability in the interpretation of the agreement.

Zapowiedziane przez Komisję Europejską dążenie do stworzenia mechanizmu odwoławczego wydaje się zbyt mało konkretne i niezbyt pewne. W umowie CETA ostateczne postanowienia odłożone są na plan dalszy, a przecież Kanada jest dla UE łatwiejszym partnerem do negocjacji niż Stany Zjednoczone. Co więcej, utworzenie mechanizmu odwoławczego wygląda na substytut znacznie lepszego rozwiązania: przekazania decyzji w sporach inwestycyjnych niezawisłym sądom.

C. General assessment

General assessment
  • What is your overall assessment of the proposed approach on substantive standards of protection and ISDS as a basis for investment negotiations between the EU and US?
  • Do you see other ways for the EU to improve the investment system?
  • Are there any other issues related to the topics covered by the questionnaire that you would like to address?

Przedstawione powyżej oceny poszczególnych aspektów ISDS w TTIP jasno skłaniają nas do następującego postulatu. Mechanizm ISDS może być uwzględniony w TTIP tylko pod warunkiem gruntownej zmiany w ISDS, szczególnie w zakresie doprowadzenia do faktycznej niezawisłości trybunałów orzekających w sporach inwestycyjnych. W tym celu musiałby powstać całkiem nowy mechanizm (zrywający z dotychczasową praktyką ISDS), który umożliwiłby realizację tego postulatu. Jako że Unia Europejska i Stany Zjednoczone posiadają już sprawdzone i sprawnie działające systemy prawne, najbardziej praktycznym rozwiązaniem byłaby rezygnacja z wdrożenia ISDS w TTIP i pozostawienie kwestii sporów inwestorów z państwami w gestii niezawisłych sądów europejskich i amerykańskich. Ogromne znaczenie ma dla nas fakt, iż ostateczny kształt ISDS w TTIP będzie miał wpływ na umowy inwestycyjne, które UE i USA będą podpisywały z krajami globalnego Południa. Już teraz obserwujemy opłakane skutki arbitrażu inwestycyjnego dla tych krajów, ich społeczeństw i ich możliwości rozwoju. Ogromne odszkodowania, które muszą płacić kraje Południa, skutkują ograniczeniem i tak już szczupłych funduszy na cele społeczne, w tym redukcję ubóstwa. Jednym z powodów takiej sytuacji jest fakt, że kraje globalnego Południa nie mają wystarczającego potencjału negocjacyjnego w rozmowach z krajami bogatszymi, nie mogą wyznaczać szefa Banku Światowego i nie mają odpowiedniego potencjału do prowadzenia długotrwałych i kosztownych sporów prawnych. Dlatego też szansę na poprawę sytuacji krajów Południa w sporach inwestycyjnych upatrujemy w głębokiej reformie arbitrażu międzynarodowego, którą powinny zainicjować Unia Europejska i Stany Zjednoczone w ramach negocjacji TTIP. Jeśli ta gruntowna zmiana nie zostanie wprowadzona, to przegranymi będą nie tylko Polska i Europa, ale także setki milionów mieszkańców globalnego Południa.